In deze beelden is de natuur alom aanwezig. Zij kronkelt, woekert en baant zich een weg in de door de mens ingerichte wereld. De natuur neemt hier weer de overhand. Waar zijn de mensen? Heeft de aarde – in de woorden van schrijfster Annie Proulx – na enkele honderdduizenden jaren haar geduld met de mens verloren en verlost zij zich van ons zoals een hond of kat zich ontdoet van vlooien? Of heeft de stedelijke mens de natuur uiteindelijk toch weten te omarmen in een hernieuwde relatie?